Язгы җил (хикәя)

Илдар, гадәттәгечә, университеттан соң тулай торакка кайтканда, үзенең көндәлек юлыннан атлады. Аның күңелендә – имтиханнардан соңгы арыганлык һәм фәнни эш турында уйлар. Ул инде күптәннән беркемгә дә гашыйк түгел, мәхәббәт турындагы китапларны да кызык өчен генә укый иде. Ләкин бүгенге көн аның өчен башкаларыннан аерылып торачак иде.

Кинәт кенә, ул үзенең юлындагы иң зур күлләвеккә таба сикерде. Аның артыннан ук, шул ук сукмактан, кулындагы китапларын кочаклап, бер кыз йөгереп килде. Илдар, кызның чыланудан сакланырга теләп, сикерүен күреп алды. Аның аяк астыннан чәчрәгән су тамчылары кызның джинсы чалбарына һәм ак кроссовкаларына чәчрәде.

Кыз туктап калды. Аның йөзендә ачу түгел, ә гаҗәпләнү һәм... елмаю иде. Ул Илдарга карады.

— Сез... сез мине махсус шулай коендырдыгызмы? – диде ул, бераз үпкәләгән тавыш белән, ләкин күзләрендә шаян очкыннар биеште.

Илдар каушап калды. Ул бит моны махсус эшләмәде, бары тик үзе генә сикергән иде.

— Гафу итегез! Мин... мин сезне күрмәдем дә! – диде ул, кулларын җәеп. – Ләкин... бу минем гаебемне юарга ярдәм итәр дип уйлыйм. Менә... – Ул рюкзагыннан чиста кәгазь салфеткалар чыгарды.

Кыз көлеп җибәрде. Аның тавышы язгы тамчыларның челтерәвен хәтерләтә иде.

— Сез минем белән танышырга телисезме? Гафу үтенүегез шундый... театраль.

— Театраль түгел! Чын күңелдән! – Илдар да елмайды. – Танышыйк алайса. Илдар.

— Зөлфия, — диде кыз, салкын кулын сузып. — Сезнең белән танышуыма бик шатмын... хәтта аякларым чыланган булса да.

Шул мизгелдән аларның тарихы башланды. Алар тулай торакка кадәр бергә кайттылар. Зөлфия филология факультетында укый икән, шигырьләр ярата. Илдар аның күзләрендәге очкынны күрде, сүзләрнең ничек итеп моңга әверелүен тыңлады. Алар вакыт турында оныттылар.

Аерылышканда, Зөлфия: — Сез тагын шул күлләвек яныннан үтәсезме? – дип сорады. — Әгәр анда сез булсагыз, мин аны әйләнеп тә узмам, — диде Илдар.

Икенче көнне Илдар тагын шул юлдан китте. Ул инде Зөлфияне күрмәсен белсә дә, күңеле аны эзләде. Ул теге зур күлләвек янына килеп җитте... һәм аптырап калды. Күлләвек урынында кечкенә генә чишмә барлыкка килгән, ә аның янында, кар астыннан баш калкыткан умырзаялар үсеп утыра иде. Берсенең таҗында – тамчы. Иң матур тамчы.

Илдар кесәсеннән кечкенә генә блокнотын чыгарды да, анда бер сүз язып куйды: "Яз". Ул бу сүзнең мәгънәсен хәзер генә аңлады. Яз – ул кояш кына түгел, ул – синең тормышыңа кинәт кенә килеп кергән кызның көлүе, синең өчен генә агып яткан чишмә һәм иң мөһиме – яңа башлангычлар чоры.

Ул китеп барды. Ә артыннан, язгы җилдә тибрәлеп, умырзая таҗыннан төшкән тамчы, үзенең юлын табып, җиргә сеңде…

#ТатарХикәясе #ЯзгыМәхәббәт #КазандаЯз #СөюХикәясе

Фото: Ясалма фәһем