Һәрбер күңел изгелектән торса, Йөрәкләргә иман нуры кунса, Яшәү нинди рәхәт булыр иде, Тормыш күге нурга тулыр иде…
Һәрбер йөрәк миһербанлы булса,
Бер-берсенә ярдәм кулы сузса,
Дөнья йөге авыр булмас иде,
Күңелләргә сагыш тулмас иде.
Әдәп-әхлак һәрчак сакта булса,
Намус-вөҗдан янәшәдә торса,
Гадел, тыйнак булса һәрбер кеше,
Бик бәхетле булыр олы-кече.
Дус-туганның кадерләрен белеп,
Һәр шатлыкны бергә-бергә үреп,
Яши белсәң, ямьле дөнья көтү,
Бәйрәм булыр иде гомер итү.
Яшәү авыр, дөнья катлаулы дип,
Юатабыз юкка күңелне.
Дөнья түгел, без үзебез мең кат-
Аннан катлаулырак түгелме?
Фәридә Вилданова
Нет комментариев