Безгә язалар рубрикасы буенча яңалыклар
-
“Өйләр ап-ак, сулар матур, ризыклар күп, кияү дә шунда...”
Балаларым: “Инде пенсиягә чыккач та авыр эштә эшләп йөрмә, өйдә утырасың килми икән, җиңелрәк эш эзлә”, – дигәч, Аллаһтан кулайрак эш сорап ялвардым. Бирәм дигән колына – чыгарып куяр юлына, диләрме?
-
«Яшь кызлар әти-әниләрен тыңламыйча кияүгә чыкмасыннар иде»
Мине ямьсез кыз диләр иде. Ә бер дә ямьсез буласым килмәде. Сигезенче класста укыганда, кызлар малайлар белән шаяра-уйный башладылар, аларга бик кызыга идем.
-
Ирем чүпрәккә әйләнде, чын ир шундый буламы инде?!
Иремә бер тамчы да хөрмәтем калмады. Болай булыр дип уйламаган идем.
-
Яңа обойлар ябыштырганнан соң саташа башлаган [булган хәл]
Күршебез Мәсхүдә апа соңгы вакытларда йокысызлыктан интегә башлаган. Алай гынамы, саташып, күзенә әллә ниләр күренеп азаплана икән.
-
Каян килә начар килен?
“Кыз чагында бар да матур, каян килә начар хатын?” – диләрме әле? Ә мин: “Каян килә начар кияү яки килен?” – дим. Ике кызым, өч улым бар. Ике улымның тормышы барып чыкмады.
-
Ялварып килсә дә, ирем миңа хәзер кирәк түгел
Ирем белән унбиш ел гөрләтеп яшәдек. Ул гармунда уйный, мин җырлыйм. Мәҗлесләрдә безнең урын гел түрдә иде. “Бигрәк матур пар сез”, – дип кызыгучылар да булды. Мин үземне бәхетле хис итә идем.
-
Коръән көче
"...Беркөнне дә шулай йокыга киткәч, аермачык күрдем: уртача гәүдәле ир, әкрен генә басып килде дә, яныма менеп ятты. Кулларын күкрәгемә куйгач, буыла башладым".
-
"Мин үз иремнең сөяркәсенә әверелдем..."
Тормышта төрлесен күрдем, сөенечтән очып йөргән чакларым да, яшәүнең мәгънәсен югалтып, мендәрне кочаклап үксеп-үксеп елаган көннәрем дә күп булды.
-
"Сеңлемнең тормышын күреп, гаиләле буласым килми"
Миңа утыз тулды инде. Кияүгә чыкмадым. Әллә никах вәгъдәм җитми, әллә шулай ялгыз яшәргә язган.
-
Хыянәтне белеп яшәүдән дә авыры юк икән ул...
Мин биш ел элек иремә икенче хатын булып кияүгә чыктым. Тормышыбыз матур гына башланып китте. Уртак шатлыгыбыз булып улыбыз туды.
-
“Әбием белән мәчебез мине үлемнән алып калды”
Тормышыбызда гаҗәпләнерлек вакыйгалар тулып ята.
-
Үзем белән үзем сөйләшәм...
Нинди кешеләр соң без татарлар? Ни өчен булдыра алмыйбыз? Нинди кимчелекләребез итәктән тарта?
-
"Таңда кергән төшне рас килә диләр, төшемдә бер ипине мәрхүмә каенанама биреп җибәрдем"
Без кечкенә чакта кышлар бик салкын килә, ә өйләргә газ әле кермәгән иде. Шунлыктан авылдагы күпчелек халык апрель аеннан башлап кара көзгә кадәр утын әзерләү белән мәшгуль булды.
-
Май канаты – буыннарны тоташтыручы
Сагынып, зарыгып көткән ял көне җитте. Керфекләремне кытыклаган кояш нурларына түзә алмыйча уянам, күңелдә бүген мәктәпкә барасы түгел, дигән рәхәт уй тирбәлә, аңа тагын, әни бу ялда нинди тәмле ризык пешерә икән, дигәне дә кушыла...
-
“Гөлең бәхет китерде – бала көтәбез”
"Могҗизалы гөлеңне күтәреп, туган көнемә син килдең! Шуннан соң барысы да үзгәрде!"